Hayat, elimizde sıkı sıkıya tuttuğumuz haritaları aniden rüzgarda savuran, en çok yanıldığımızı sandığımız anlarda bizi bambaşka güzelliklerle tanıştıran, her saniyesi ezber bozan devasa bir tiyatro sahnesidir.
Bizler yarını inşa ettiğimizi düşünerek kusursuz planlar yaparken, arkamızda gizemli bir gülümsemeyle kendi senaryosunu yazan kader, en güvendiğimiz insanların eliyle bize hiç beklemediğimiz oyunlar oynar.
En yakınımızın sakladığı bir sır, arkamızdan çevrilen küçük bir entrika veya güvenimizin sınandığı o kırılma anları, aslında bizi yıkmak için değil, gözümüzdeki bağı çözmek içindir. Tam her şeyin bittiğini, etrafımızı saran bu gizli oyunların içinde kaybolduğumuzu düşündüğümüz anda ise o en büyük mucize gerçekleşir:
Aşk, hiç umulmadık bir kapıdan, tüm savunma mekanizmalarımızı altüst ederek hayatımıza sızar.
O ilk karşılaşma, gözlerin birbirine değdiği o büyülü saniye, hayatın bize hazırladığı en kusursuz sürprizdir.
Mantığın sustuğu, planların değerini yitirdiği bu ihtiraslı duygu, ruhumuzu saran tüm o entrikaları ve hayal kırıklıklarını bir anda silip süpürür.
En koyu karanlığın içinden birdenbire doğan bu aşk mucizesi, en umutsuz dönemeçlerin ardında bizi bekleyen o tatlı hediyedir. Eğer yarın karşımıza kimlerin çıkacağını, hangi gizli gerçeklerle yüzleşeceğimizi ya da kalbimizin kimin için çarpacağını milimi milimine bilseydik, yaşamanın o büyüleyici heyecanı yok olup giderdi.
Acısıyla, aşkıyla, ihanetiyle ve mucizeleriyle hayatı asıl yaşanabilir kılan şey, bu öngörülemez akışın ta kendisidir.
Önemli olan, rüzgara karşı inatla direnmek değil, onun bizi götüreceği o heyecan dolu yeni limanlara güvenmek ve sürprizlere kalbimizi açabilmektir;
çünkü hayat, planlarımıza değil, teslimiyetimize en güzel cevapları verir.