İnsanın Sahteliğinden Hayvanın Masumiyetine Sığınmak
"Onlar birer evlat, birer yoldaş... İnsanların bir kalemde sildiği dostluklara inat; sadakatten zerre nasibi olmayanların patili dostlarımızdan alacağı çok ders var."
Son zamanlarda çevremizden en çok duyduğumuz, belki de kendi içimizde en sık fısıldadığımız cümle bu:
"İnsanları artık sevmiyorum, tek gerçek sevgi hayvan sevgisi." İlk bakışta sitemkar bir cümle gibi görünse de ardında büyük bir kırgınlık,
yorgunluk ve saf bir bağlılık arayışı yatıyor. Çünkü giderek çürüyen, samimiyetini kaybetmiş bu toplumda, insan ilişkilerinden tiksinip yönünü patili dostlarımıza çevirenlere hak vermemek elde değil.
İnsanoğlu karmaşıktır; menfaatleri bittiğinde arkasını dönüp giden koca bir kalabalık oluşturur. Bugün sizi göklere çıkaranlar, yarın en ufak bir çıkar çatışmasında sırtınızdan vurabilir. Kendini canlıların en üstünü sanan insanoğlu, konu vefa ve sadakat olduğunda maalesef sınıfta kalmıştır. Yıllarca emek verdiğiniz insanların sizi bir kalemde silebildiği bu düzende; vefa bilmeyen, sadakatten zerre nasibi almamış olanlar gitsinler de o patili dostlarımızdan ders alsınlar!
Bir hayvanın sevgisinde taktik, yalan veya riya yoktur. Sizi işinizle, paranızla ya da statünüzle yargılamazlar. Karnını doyurduğunuz, başını okşadığınız bir canlı size ömrünü adar. Hayvanları gerçekten seven insanlar için onlar sadece birer "canlı" değil; birer arkadaş, yoldaş ve öz evlattır. İnsan kendi evladını en zor anında nasıl bırakıp gidemezse, kalbinde gerçek hayvan sevgisi olan biri de o masum canları asla yarı yolda bırakamaz, arkasında öylece bırakıp gidemez.
Sözde "insan" olanların yarattığı hayal kırıklıklarını, dilsiz dostlarımızın tek bir bakışı iyileştiriyor. İkiyüzlü insanların tükettiği umutlarımızı, onların o karşılıksız ve sarsılmaz sadakati yeniden yeşertiyor. Varsın birileri bizi insanlardan uzaklaşmakla suçlasın; insanların maskeli yüzlerindense, bir hayvanın gözlerindeki o saf ve yalansız sevgi bu hayattaki en büyük zenginliktir.