Fareye Rakı İçirmişler...
Eskiler boşuna söylememiş: "Fareye rakı içirmişler, 'O kedi buraya gelecek.' demiş."
Bugün bu sözü duyunca akla artık fare ya da kedi gelmiyor. Akla; makamı sayesinde kendini dokunulmaz sananlar, yetkisini güç zannedenler ve koltuğu kişiliğinin önüne koyanlar geliyor.
Çünkü bazı insanlar, sahip oldukları makamı kendi meziyetleri sanıyor.
Dün kimsenin kapısını çalamayan, bugün odasına randevusuz kimseyi almıyor. Dün fikrine değer verilmeyen, bugün herkese akıl dağıtıyor. Dün mütevazı görünen, bugün eleştiriyi hakaret sayıyor.
Oysa değişen bilgi değil...
Değişen karakter de değil...
Sadece eline geçen yetki.
Makam İnsanları Değiştirmez, Ortaya Çıkarır
Liyakatin geri plana itildiği her yerde aynı tablo ortaya çıkar. Bilgi yerine sadakat, tecrübe yerine yakınlık, üretkenlik yerine alkış ödüllendirildiğinde; makamlar ehline değil, koltuğa tutunmayı bilenlere kalır.
İşte o zaman "fare", kendisini gerçekten aslan sanmaya başlar.
Ancak unutulan bir gerçek vardır: Güç kalıcı değildir. Makamlar değişir, unvanlar silinir, tabelalar iner. Geriye yalnızca insanların hafızasında bıraktığınız iz kalır.
En Büyük Sarhoşluk Güç Sarhoşluğudur
İnsanı en çok değiştiren şey bazen para değildir, makam değildir; hesap vermeyeceğine inanmasıdır.
Denetlenmeyen güç kibri, kibir ise hatayı büyütür.
Bugün toplumun en büyük beklentilerinden biri; kamu görevinde, siyasette, yerel yönetimlerde ve tüm kurumlarda liyakatin esas alınmasıdır. Çünkü vatandaş isimlerden çok adalet, hizmet ve ehliyet görmek istiyor.
Eleştiri demokrasinin doğal parçasıdır. Kamu gücü kullanan herkes, yaptığı iş kadar yaptığı tercihlerle de toplumun denetimine açıktır. Liyakatin güçlenmesi ise kurumlara olan güveni artıran temel unsurlardan biridir.
Belki de atasözünü bugün şöyle okumak gerekiyor:
Sorun fareye rakı içirilmesi değil...
Sorun, fareye kendisini kedi zannettirecek bir düzen kurulmasıdır.
Çünkü gerçek lider, makamı büyüten kişidir; makamdan büyüklük devşiren değil.
Liyakatın olmadığı yerde koltuk büyür, insan küçülür.
HAKAN DİKMEN
