Sadakat mi, İhanet mi? Hata ile Yanlışın İnce Çizgisi

İnsan kalbi, içinde hem cenneti hem de cehennemi barındıran uçsuz bucaksız bir coğrafyadır; bizi bu coğrafyada ya bir fatih ya da bir mülteci yapan ise sadakat ile ihanet, hatanın masumiyeti ile yanlışın kasıtlı gölgesi arasında verdiğimiz o gizli kararlardır. Hayat sahnesinde hepimiz yürürken, bazen adımlarımız bizi bilmeyerek bir uçurumun kenarına sürükler, bazen de göz göre göre yanlış yollara saparız. Bilmeyerek hata yapmak, insan olmanın en yalın, en bağışlanası halidir; çünkü orada niyet temizdir, sadece pusula şaşırmıştır ve insan düştüğü yerden her zaman daha bilgece ayağa kalkabilir. Oysa bilerek yanlış yapmak, pusulayı bizzat kırıp atmaktır; karşıdakinin güvenini, kalbini ve ruhunu bilerek ateşe vermektir ki bu da bizi ihanetin o soğuk kapısına kadar götürür. İhanet, sadece bir başkasına sırt dönmek değil, insanın kendi özüne, kendi vicdanına karşı işlediği en ağır suçtur.İşte tam bu karmaşanın ortasında, ruhu şifalandıran ve insanı yücelten iki kutsal kale yükselir: sabır ve sadakat. Sabırla beklemek, zamanın keskin çarkları arasında ezilmeden, umudun kokusunu yitirmeden gecenin en karanlık anında bile şafağın sökeceğine inanmaktır. Bu bekleyiş, aciz bir çaresizlik değil; tam aksine, zamanı ve kaderi asil bir sükunetle göğüsleme gücüdür.Fakat sadakatin en yüce, en sarsılmaz mertebesi, bir insan hayatımızda olsa da olmasa da ona, hatırasına ve verdiğimiz söze sadakatle bağlı kalabilmektir. Gerçek bağlılık, sadece yan yanayken, göz gözeyken ya da bir menfaat ilişkisi sürerken gösterilen o sıradan vefa değildir. Asıl sadakat; araya mesafeler girdiğinde, yollar ayrıldığında, hatta o insan bu dünyadan ya da ömrümüzden tamamen göçüp gittiğinde bile, kalbin odalarında onun adını ilk günkü temizlikle yaşatabilmektir. Yanımızda olmayan birinin hukukunu, sanki her an bizi izliyormuş gibi korumak, sadece o insana değil, aşka, dostluğa ve insanlığın kendisine duyulan saygının en saf tezahürüdür.Günün sonunda, hayatın tüm gürültüsü çekilip insan kendi içindeki o derin sessizlikle baş başa kaldığında, geriye ne zenginlik ne de unvanlar kalır. Ruhun aynasına yansıyan yegane şey, fırtınalara rağmen lekelemediğimiz vicdanımız ve yokluğunda bile terk etmediğimiz sadakatimizdir. Bir kalbe buralardan gitmek yakışır, bazen kader yolları ayırır; ama o kalpte bıraktığın izi eskitmemek, gidenin gölgesini bile incitmeden sevmeye devam etmek, yeryüzünün en asil direnişidir. Çünkü mukaddes olan, sevgilinin varlığında coşmak değil; onun yokluğunun soğuk ikliminde bile, göğsünde taşıdığın o kutsal emaneti, o sönmez aşk ateşini sabır fırtınalarıyla besleyip bir ömür boyu üşümeden, üşütmeden, sadakatle büyütebilmektir.