Ortalık Yangın Yeri: Küllerinden Ayrılan İnsanlık

Ortalık yangın yeri; dumanlar gökyüzünü kaplarken, sadece ormanlar değil, içimizdeki merhamet ve toplumsal bağlar da kömürleşiyor. Her yer alev ateş içinde kavrulurken, bu amansız felaketin ortasında yitip giden masum canların çığlığı kulaklarımızda çınlıyor. Sadece ağaçlar, evler ya da şehirler yanmıyor; sesini duyuramayan canlılar, çaresiz çocuklar ve aslında bizzat insanlığın kendisi bu yangında yavaş yavaş yok oluyor. Doğan her güneşle birlikte büyüyen bu alevler, dünyayı sadece fiziksel olarak çoraklaştırmakla kalmıyor, ruhumuzdaki vicdanı da kurutuyor.Bu büyük trajedinin arkasında durup sadece birer seyirci gibi izlemek, modern insanın en büyük yenilgisidir. Doğaya hoyratça davranmanın, her şeyi bencilce tüketmenin ve çevre bilincinden yoksun yaşamanın bedelini bugün dilsiz hayvanlar ve günahsız canlar hayatlarıyla ödüyor. Ekosistemi bir mal gibi gören hırslarımız, bizi nefes aldığımız ağaca düşman etti. Üstelik bu felaketlerin göz göre göre gelmesine yol açan, önlem almakta geciken, denetimi yetersiz bırakan yetkililerin sorumluluğu da bu yangının en az kendisi kadar büyüktür. Zamanında atılmayan adımlar, bütçe ayrılmayan tedbirler ve liyakatsiz yönetimler, alevlerin büyümesine doğrudan çanak tutmaktadır. Alevlerin asıl kaynağı, sadece tutuşan kuru dallar değil, kurumsal ihmalkarlık, doymak bilmeyen hırslar ve derin bir umursamazlıktır. Toprağa düşen her bir kül tanesi, sönen bir hayatın ve el birliğiyle yok ettiğimiz geleceğimizin yasını tutuyor.Yangını durdurmak, yalnızca itfaiye sirenlerinin sesine ya da toprağa dökülen suya umut bağlamak anlamına gelmez. Gerçek kurtuluş, acıda ortaklaşmayı gerektiren güçlü bir toplumsal dayanışmayı kurmaktan, derin bir çevre bilincini zihinlere kazımaktan ve ihmali olan her yetkiliden hesap sormaktan geçer. Yitirdiğimiz o büyük merhameti, sorumluluk duygusunu ve insanlığı yeniden yeşertmek zorundayız. İçimizdeki aymazlığı söndürmeden, bencilliğimizin çıkardığı bu ateşi dindirmeden gökyüzündeki kara dumanlar asla dağılmayacak. Dünya yanarken sessiz kalanlar bilmelidir ki, yangın bittiğinde geriye sadece kapkara bir sessizlik ve insanlığın utanç dolu enkazı kalacaktır